با عرض سلام و خسته نباشید خدمت همه دوستان گرامی:

 

بنده مثل همیشه شرمنده و عذر خواه همه دوستان و رفقا و اساتید هستم

 

. بعضی از دوستان به قدری در پیغامهای خصوصی و عمومی و ایمیلهاشون

 

ما رو مواخده نمودند به خاطر ننوشتن مطلب که بنده واقعا خجالت کشیدم و

 

در محضرشون شرمنده شدم. در هر صورت دوستان در این ایام شعبان رجب و

 

شعبان و رمضان  به قدری دست و پام تو هم بود که نتونستم حتی جواب

 

سوالات دوستان رو بدم . فقط گه گاهی میتونستم یه سری بزنم و پیامها

 

و ایمیلهام رو چک کنم . در هر صورت باز هم بنده عذر میخوام .

 

یه عذر خواهی دیگه به خاطر اینکه به بعضی از دوستان که جوابای

 

کامنتاشون رو ندادم. در پست قبلی کامنتهایی رو که مهمتر بود و ایمیلهایی

 

که مهمتر بود رو جواب دادم ولی بعضی از دوستان که جواباشون رو ندادم

 

از محضرشون عذر خواهم. 

 

راستشو بخواید بحثهایی توی ذهنم هست که دوست دارم اونا رو مطرح کنم .

 

مثل بحث حقوق زن در اسلام . یا بحث اعجاز به صورت اصولی و دقیق .

 

یا مباحث معرفت نفس و انسان شناسی . یا بحثهای خیلی زیادی از

 

عرفان عملی . یا بحث اشنایی با عرفانهای سایر ادیان نظیر عرفانهای هندی

 

و سرخپوستی و عرفان یهودی و عرفان مسیحی و نکات قابل استفاده هر کدومشون

 

و وجه تمایز اصلی عرفان اسلامی از اونها . یا حتی بحثهایی در

 

مورد متافیزیک حقیقی . اخه کلاشهایی هستند که امروزه به اسم متافیزیک

 

مطالب و عقاید و کارهایی رو به خورد ما میدن که هیچکدومشون درست

 

نیست . اصل متافیزیکی که امروزه تو کشور ماهست چیزی نیست جز

 

صورت علمی عرفانهای هندی . یعنی یه سری تکنیکهای عملی رو از

 

عرفانهای مختلف هندی گرفتن و صورت علمی بهش دادن و یه سری از

 

عقاید همونا رو دوباره صورت علمی بهش دادن و اسم متافیزیک روش

 

گذاشتن و دارن تدریس میکنند. حتی در بعضی از کشورها رشته های

 

دانشگاهی تخصصی بهش اختصاص دادن و تا مقطع دکترا هم تدریس

 

میکنن . خب این متافیزیکی که اینها در شاخه های مختلف تدریس میکنن

 

یه مزایایی داره و  کسی که کار کنه یه چیزایی گیرش میاد . اما خیلی خیلی

 

سطحش پایینه . گرچه برا اونایی که از عرفان بی خبرند و نمیدونند که در

 

عالم عرفان چه خبره ، خیلی خیلی سطحش بالاست. اما متاسفانه اتفاقی

 

که افتاده اینه که یه عده بلند شدن و بدون دونستن حتی یه ذره از متافیزیک

 

و بدون دیدن حتی یه استاد ، چند تا کتاب خوندن و چندتا تکنیک یاد گرفتن و

 

بی پولی هم زده به سرشون ، یه دکون دستگاه باز کردن به اسمای مختلف

 

و بچه های نازنین مردم رو به همین نام و نشون فریب میدن و یه پولی به

 

جیب خودشون میریزن . چند وقت پیش هم یه کاری کردن که بد نیست

 

بدونید . اینها (یعنی اقایونی که موسسات متافیزیک دارند ) از سراسر

 

کشور ، توی تهران جمع شدن و با همدیگه تبادل نظر کردن که برا خودشون

 

ارزیابی علمی کنند و خلاصه به خودشون مدرک بدن . یکی از دوستان ما که متافیزیک

 

رو با هم شروع کردیم و البته شاگرد خوبی هم بود ، بعد از یه

 

مدت یه موسسه متافیزیک باز کرد. ایشون هم توی اون جلسه حضور

 

داشته . وقتی برگشت یه روز ما رو دعوت گرفت و شیرینی مفصلی به

 

ما داد . ما گفتیم این برا چیه ؟؟ جواب داد که به خاطر گرفتن مدرک

 

دکتراست !!!! با تعجب گفتم که شما کی درس خوندین ، ما که هر چی

 

یادمونه شما دیپلم ردی داشتین ، چه جوری شده که الان یه شبه دکترا

 

گرفتین؟؟؟؟ ایشون گفت که هیچی دیگه ما در جلسه ای که توی تهران

 

بود ارزیابی علمی شدیم و از موسسه مدرک دکترا گرفتیم .

 

ببینید کار به کجا کشیده !!! ایشون فقط در حد یه مربی متافیزیک بیشتر نبود .

 

متاسفانه الان هم توی دانشگاههای مختلف سمینارهای مختلف برگزار میکنه

 

و برا دیدنش احتیاج به وقت قبلیه و هر سخنرانی که میکنه میلیونی پول

 

میگیره و ... . اینو عرض کنم دوستان که هرجا دیدید کسی به اسم تعالیم

 

معنوی از مردم پول میگیره ، شک نکنید که شیاده . تمامی تعالیم معنوی

 

برای خدمت به بشریت اومده و برای پرهیز از این امور اومده . از طرف

 

دیگه هرکی خودشو دکترای این امور معرفی کرد بدونید که دروغ میگه .

 

چون اصلا در ایران کسی که مدرک متافیزیک از مرکز معتبر دانشگاهی

 

داشته باشه وجود نداره . البته موسسات تقلبی زیاده .

 

بد تر از همه و فاجعه اصلی اینکه اینها بدون کوچکترین اطلاعی از مباحث

 

عرفانی ، هر جا که میشینن و پا میشن ، از عرفان صحبت میکنن و مزخرفاتی

 

میگن که ادم متحیر میمونه .

 

از طرف دیگه توی عرفان هم وضع همین شده . هرکی از راه رسیده شده پیر

 

طریقت و یال و کوپالی گذاشته و ادعای استادی داره .

 

ببینید چه قدر مزخرف شده بعضیا رو توی تهران دیدم که کارت چاپ میکنن و ... .

 

به قول یکی از اولیای اصفهان که قبل از ماه رمضون مهمون ما بود ، اینقدر پیر

 

طریقت زیاد شده که نفری یه مرید پیدا نمیشه که بدیم دستشون.

 

من نمیخوام بگم اولیای الهی کم هستن . اما اینقدر هم دیگه زیاد نیستند.

 

مثلا توی شهری مث شیراز ، افرادی که بتونن شاگرد تربیت کنند دو یا سه

 

نفر بیشتر نیستن . یا توی اصفهان دو سه نفر هستند . چند نفر هم توی قم

 

هستند و چند نفر هم توی مشهد . اما بنده از بین تمامی افرادی که در

 

شهرهای مختلف کشور میشناسم که به مراتب عالیه رسیدن ، شاید به

 

جرات بتونم بگم که فقط هفت یا هشت نفرشون رو در حد استادی قبول

 

دارم . اینم بگم که اینها غالبا اسم و رسم و معروفیت ندارند . فقط دوسه

 

نفرشون هستند که مشهور شدن و البته شهرتشون هم چندان زیاد نیست .

 

خلاصه اینکه خدا عاقبت همه رو به خیر کنه .

 

ببینید چی میخواستم بگم و سر از کجا در اوردم؟؟؟

 

هر کدوم از این مباحثی که خدمتتون عرض کردم یه وبلاگ تخصصی جدا

 

گونه لازم داره . ولی انسان محدود شده در حصار زمان و مکان و شرایط

 

کاری ازش بر نمیاد جز متابعت از این محدودیتها .

 

امروز بحثم رو به دنبال سوالی که اقا ابراهیم توی پست قبل پرسیده بودند

 

دنبال میکنم . البته هدفم جواب دادن به سوال ایشون نیست . بحث امروز

 

بنده بحث توحید در خالقیته . ایشون سوالی داشتن که فکر میکنم ریشه

 

اصلی طرح اون سوال همین مطلب باشه . بحثهای توحیدی در چندین

 

مقام میتونه مطرح بشه . از جمله توحید ذاتی ، توحید صفاتی ، توحید افعالی

 

، توحید عبادی ، توحید در الوهیت و ربوبیت  و توحید در خالقیت .

 

بحث امروز بنده در مورد توحید در خالقیته . یعنی میخوایم از راه عقل و

 

برهان حرکت کنیم و ببینیم که ایا عقلا میشه که چند تا خالق داشته باشیم یانه .

 

ببینید ، بحث در وجود خدا و توحید اون نیست . حرف در اینه که از نظر عقلی

 

اثبات شده که موجودات عالم دو قسم هستند . یا ممکن الوجودند یا

 

واجب الوجود . در توحید و وحدت واجب الوجود هم حرفی نیست .

 

اما صحبت در اینه که ایا میشه ممکن الوجودی ، خالق ممکن الوجودی

 

دیگه باشه یانه . حرفی در این نیست که عالم در بدو خلقتش نیاز به

 

واجب الوجود داره . حرف در اینه که ایا از بین موجوداتی که خدا خلق کرده ،

 

ایا ممکنه یه موجودی پیدا بشه که اون هم بتونه خلق کنه یا نه . به نظرم

 

میرسه که صورت مسئله خوب ترسیم شده پس بریم سراغ عقل و ببینیم

 

جناب عقل چی به ما میگه .

 

بقیشو در ادامه مطلب بخونید

با عرض سلام و خسته نباشید خدمت همه دوستان گرامی:

 

بحثمون درباره خطرات راه عرفان بود. از تقسیم بندیی که خدمتتون تقدیم

 

کردم دوقسمش که خطرات جسمی و خطرات روحی بود رو توضیح دادم و

 

برای نمونه مقداری از وقایعی رو که بنده از عده ای از دوستان دیده بودم و

 

شنیده بودم و یا برای خودم پیش اومده بود رو خدمتتون عرض کردم. اما الان

 

به یاری خداوند به دوقسم دیگه خطرات راه عرفان میپردازیم تا ببینیم خدا چی

 

میخواد.

 

خطرات عملی

 

منظور از خطرات عملی ، خطراتی هست که فرد در مرحله عمل با اونها

 

درگیر میشه و میتونه سالک رو تا ناکجا اباد بکشونه .فرد در روش راه رفتنش

 

و در راهی که برای سیر و سلوک انتخاب میکنه ، اگر دچار اشتباه بشه ، خدا

 

میدونه که سر از کجا در میاره .

 

ببینید دوستان : راه و روشی که فرد برای پیمودن راه حق انتخاب میکنه از

 

مهمترین مسائلی هست که در اون فرد سالک باید راهنمای قوی داشته باشه .

 

بعضی از افراد برای پیمودن این راه راه و روشهایی عجیب و غریب رو انتخاب

 

میکنند که عاقبت خیلی خوبی نداره . مثلا بعضیا هستند که با توجیهاتی مثل

 

اینکه ما برای راه رفتن احتیاج به کمک داریم ، به عنوان کمک از علوم غریبه

 

استفاده میکنند. خود علوم غریبه قواعدی داره که استاد کار کشته لازم داره .

 

متاسفانه مدعی دروغ اینگونه مسائل هم تا دلتون بخواد وجود داره . اگر فرد

 

در پیدا کردن استاد علوم غریبه موفق به یافتن استاد درست و حسابی نشه ،

 

ضررات مهلکی در بعد جسمی و روحی میخوره . حتی گاهی اوقات مطالعه

 

کتب علوم غریبه هم میتونه این ضررات رو بدنبال داشته باشه . بالا تر از این.

 

حتی نگهداری کتب علوم غریبه در منزل هم میتونه این خطرات رو نه فقط

 

برای فرد نگهدارنده بلکه برای تمام اهل خانواده در بر داشته باشه .

 

مثلا برای نمونه عرض کنم خدمتتون که ، در کتب علوم غریبه طلسمات و

 

اذکار و اوراد مخصوصی نوشته شده که هرکدوم از اونها اثری داره . اثر این

 

طلسمات به خاطر موکلین جنی هست که مامور و موکل اون طلسم هستند.

 

هرجا که طلسم حضور داشته باشه ، موکل اون طلسم هم به اونجا مراوده

 

پیدا میکنه . البته اینو بگم که اکثر کتابهای علوم غریبه یا طلسمات و دستوراتی

 

که درش هست غلطه ، یا اینکه یه کلید مخصوصی برای کار گرفتن از دستور

 

هست که در کتاب نوشته نشده . پس غالبا بی اثره . اما گاهی اوقات ممکنه

 

توی یکی از این کتب یه دستور صحیح پیدا بشه . همون دستور کافیه که موکل

 

اون طلسم در محل طلسم حضور پیدا کنه . حالا یه خانواده بیگناه میمونه و

 

مشکلاتی که اون موکل میتونه براشون درست کنه .

 

از طرف دیگه اگر کسی سرخود طلسمات رو بکار بگیره یا ختومات رو بکار

 

بگیره، ممکنه که از طرف موکل اون طلسم و ختم اسیبهایی ببینه . برای

 

به کار بردن طلسمات و ختومات ، استاد لازمه و هر دستوری استاد لازم داره.

 

چون غالبا وقتی استادی دستوری به کسی میده یا طلسمی به کسی میده،

 

موکل اون طلسم در تحت تسخیر خود استاد هست و استاد قبلا با ریاضاتی

 

اون موکل رو به تسخیر خودش در اورده . حالا این طلسمی که نوشته در

 

حقیقت رمزی هست بین اون استاد و اوموکل . بر این اساس موکلی که

 

تحت تسخیر اون استاده ؛ کاری رو برای فردی که طلسم بهش داده شده

 

انجام میده . اما اگر اون استاد مرده باشه و شما برید و از طلسماتش

 

استفاده کنید ، چون این موکل تحت تسخیر استاد نیست و از کسی حرف

 

شنوی نداره طلسمتون که بی اثره هیچ بلکه اسیبهای جدی به شما وارد

 

میکنه. از طرف دیگه هر طلسمی مربوط به شخص خاصی هست . طبع افراد

 

متفاوته . بعضی ناری هستند و بعضی ابی و بعضی بادی و بعضی خاکی .

 

طلسمی که برای یه فرد با طبع خاکی نوشته شده به درد فردی با طبع ابی

 

نمیخوره . زمان نوشتن اون طلسم و ریاضت قبلش هم که امر خیلی میهمیه.

 

نحوه نوشتن اون طلسم و نحوه استفاده از اون طلسم و حتی مرکبی که

 

باهاش نوشته میشه همه اینها قواعد داره . تمام اینهایی که سر کوچه

 

نشستن و فال میگیرن و برای هردردی سریعا طلسمی مینویسند و دارویی

 

دارند ، غیر از دروغ هیچ چیزی بلد نیستند.

 

خلاصه اینکه دوستان باید خیلی حواستون جمع باشه که توی دام اینگونه

 

مسائل نیافتید.

 

بر فرض اینکه استاد درست و حسابی هم پیدا کنید و درست راه برید ، باز هم

 

وقت تلف کردنه و چیزی به نام سیر و سلوک الی الله از اینجور حرفا در نمیاد.

 

بعد از 50سال فرد یه دفعه میبینه که سرمایه عمر بر باد رفت و چیزی

 

عایدش نشد .

 

راههای دیگه ای هم مثل متافیزیک رو من طی کردم و جند سال از عمر

 

شریف رو صرفش کردم . در اکثر رشته های متافیزیک مثل چشم سوم ،

 

هاله بینی و هاله شناسی ، هاله در مانی ، خود هیپنوتیزم و دگر هیپنوتیزم ،

 

مدیتیشن و ریلکسیشن ، تله پاتی و تله کنسیس و سایکومتری ، فرا فکنی

 

و سفر روح و ... در نزد بهترین و معتبر ترین استاد درجه مربی گری گرفتم .

 

اما بعد از حدود 6 سال کار کردن مداوم در این امور به این نتیجه رسیدم که

 

این ره نیز به ترکستان است . اما افرادی رو دیدم که غرق در این امور سالهای

 

متمادی رو دارند طی میکنند و روز به روز بیشتر در ته این چاه بی انتها فرو

 

میرن. من که کلا از این جور امور توبه کردم و  الان وقتی که شاگردان سابقم

 

در این امور ازم سوالی میپرسند ، جدا ناراحت میشم .

 

یا راههای دیگه ای که در مرحله عمل ،دست و پاگیر سالک الی الله میشه و

 

اون رو از رفتن طریق حقه الی الله باز میداره .

 

خود بنده در اوایل کارم از یکی از اساتیدم در دانشگاه که خودش فرد کار کرده

 

و راه رفته ای بود دستوری گرفتم . ایشون به من گفت که اگر بتونی با روح

 

یکی از اولیای خیلی بزرگ ارتباط برقرار کنی و به عالم قبرش راه پیدا کنی ،

 

خیلی از مراحل رو سریعتر میتونی طی کنی. لذا دستوری دادند به بنده که

 

باید هر روز به قبرستان میرفتم و سر قبر فرد مخصوصی که خود استاد نام

 

برد حاضر میشدم و کارهای مخصوصی رو که داشت انجام میدادم . من با یکی

 

دیگه از رفقا که از ابتدا رفیق راهم بود (قبلا در باره اش براتون حرفایی زدم .

 

همون محمد علی که باباش فوت کرده بود و یه پست در باره اش نوشتم ) ،

 

با هم این کار رو انجام میدادیم . بعد از یک هفته که این کار رو بدون اذن

 

استادمون ، اولین ارتباط ما با روح مذکور برقرار شد . همون روز خدمت استاد

 

که رسیدیم ، خیلی برخورد تندی با ما کردند و فرمودند که این کار رو ترک کنید

 

و دیگه هم سراغ این جور کارا نرید . ما حیرت زده از اینکه ایشون از کجا

 

فهمیدند و چرا ما رو منع کردند ، دیگه سراغ این جور کارا نرفتیم .

 

حالا یواش یواش داره برامون روشن میشه که چرا استاد ما رو منع فرمودند.

 

یکی دیگه از خطرات عملی اینه که ممکنه فردی به استادی ناشی یا شیاد

 

برخورد پیدا کنه که نعوذ بالله از این امر. نمیخوام خیلی خستتون کنم . فقط

 

بگم که دوتا از دوستان نزدیک خودم ، استادی در اصفهان پیدا کرده بودند که

 

اسم و رسمی داشت و ... و شکارش شده بودند . به خاطر اون فرد ، از استاد

 

خودمون که یه فرد کامل تمام عیار بود دست کشیدند. بعد از سه سال هر

 

دوتاشون توی تیمارستان مدتها رو گذروندند . الان هم هنوز که هنوزه حال و

 

روز عادی ندارند . در حالیکه همه افرادی که خدمت استاد خودمون کار میکردند

 

به جز من بیچاره عقب مونده از قافله ، به مقاماتی رسیده اند. داستانش خیلی

 

طولانیه . درد سرتون ندم و برم سراغ خطرات اعتقادی .

 

بقیشو توی ادامه مطلب بخونید

خدمت همه دوستان و بزرگواران عرض ادب و سلام دارم.

 

دوستی به نام host110 سوالی در باره اعجاز قران کردند که جوابش یه

 

کم طولانی شد. لذا تصمیم گرفتم که جوابم رو که حاوی نکات خوبی هست

 

در غالب یه پست ارسال کنم . البته توی کامنتهای پست قبلی (خطرات راه

 

عرفان 1 ) ، ازیتا خانوم هم سوالات خیلی خوبی داشتند که جواباشون

 

حتما براتون مفیده . ارزش داشت که یه پست جدا گونه بشه  .

 

اما بریم سراغ سوالات این استاد بزگوار و جوابشون .

 

با عرض سلام خدمت استاد گرامی

یكی از ایرادات مخالفین اعجاز قرآن مساله سنخیت بشری آن میباشد

 

در این رابطه مثال آقای حسین رضا زاده را میآورند كه چرا ایشان نمیتواند

 

ادعای پیامبری كند... به این علت كه فعل ایشان با كودك در قنداق كه

 

پستانك خود را بلند میكند سنخیت داشته!

خوب حال سوال من این است اگر شخصی برای اثبات پیامبری خود كوهی

 

را بلند كند نباید قابل قبول باشد؟ چون فعل او سنخیت بشری داشته؟!

نوزاد پستانك خود را بلند كرده رضازاده وزنه دویست و پنجاه كیلویی و

 

ایشان هم وزنه ای به بزرگی كوه!! سنخیت همه یكیست؟!

 

عیسی(ع) هم مرده ها را به اذن خداوند زنده میكردند. امروزه پزشكان

 

با دستگاه شك الكتریكی كسانی را كه ایست قلبی كرده اند به زندگی

 

بر میگردانند.فقط تفاوتشان در مدت زمان مرگ است! یكی مرده ای را كه

 

 چند دقیقه از مرگش گذشته زنده میكند و دیگری مرده ای را كه ماه ها

 

از مرگش گذشته!! اما چون فعل هر دو از یك سنخ بوده!!!! نمیتوان گفت

 

معجزهای در كار بوده!!؟؟

 

دوست بزرگوار عرض سلام و ادب خدمت شما دارم: واقعا برام جای تعجبه

 

که یه عدهافراد خودشون رو محقق بدونن و ادعای اشنایی با علوم اسلامی

 

رو داشته و سنگ صداقت به سینه بزنن ، اونوقت اینقدر سخیف حرف بزنن .

 

اقایانی که هنوز فرق معجزه رو از غیر معجزه نمیدونند ،چه جوری به

 

خودشون اجازه میدهند که اینهمه روی این موضوع حرف بزنند و حرفهایی

 

بزنند که واقعا دور از شانشونه ؟؟؟؟

 

ببینید دوست عزیز ، تعریف معجزه اینه که : به امری که خارق عادت باشد

 

و به اذن الهی باشد و نشانه صدق دعوی پیامبری کسی باشد معجزه میگن.

 

در این تعریف ، سه تا چیز لحاظ شده . اول اینکه امری که معجزه هست

 

باید خارق عادت باشه . مثلا عادت اینه که مرده زنده نشه . اما اگر مرده ای

 

زنده بشه ، این خارق عادته . اما خوارق عادات زیاده و کم نیست .

 

هر خارق عادتی معجزه نیست . مثلا مرتاضین هندی و اهل علوم غریبه

 

و بعضی از افراد اهل متافیزیک و ... خوارق عاداتی مثل معلق شدن در هوا

 

و عبور از دیوار و غیب گویی و ... انجام میدن . اما اینا معجزه نیست .

 

شرط دوم معجزه بودن چیزی اینه که اون چیز به اذن خدا باشه .

 

و اون فعل خارق عادت الهی باشه . کارهایی که الهی نیست معجزه نیست .

 

بین معجزه و خارق عادت خیلی فرقه . شرط سوم هم اینه که این امر باید

 

دلیل صدق دعوی فرد در پیامبری باشه . حالا که اینا رو فهمیدید،

 

راه باز شناسی معجزه از غیر معجزه رو براتون به اختصار عرض کنم .

 

اول اینکه امور خارق عادت که معجزه نیستند میشه که از افراد غیر الهی

 

هم سر بزنه ولی معجزه امکان نداره که از افراد غیر الهی سر بزنه .

 

ثانیا اینکه امری که معجزه نیست ، میشه که از راه تمرین و ممارست

 

بدست بیاد. یعنی هم قابل یاد گرفتن هست و هم قابل یاد دادن .

 

اما معجزه به هیچ وجه قابل تعلیم و تعلم نیست .

 

ثالثا امور خارق عادت قابل شکست هستند . یعنی میشه یه نفر پیدا بشه

 

و تاثیر کار خارق العاده ای رو که فرد انجام داده خنثی کنه . یا اینکه یه نفر

 

پیدا بشه و کار بزرگتر و قوی تر از اون رو انجام بده ویا حتی اینکه یه نفر

 

پیدا بشه و مانع انجام کار خارق عادت بشه . ولی معجزه اینطور نیست .

 

چون معجزه به اذن خداست ، امکان نداره شکست بخوره یا تحت تاثیر

 

نیروی دیگه ای واقع بشه . اما راه باز شناسی معجزه از غیر  معجزه

 

خودش داستانی طولانی داره که فعلا نیازی به گفتنش نمیبینم.

 

اصلا کار رضا زاده و امثال رضا زاده تعریف امر خرق عادت هم برش صادق

 

نیست . عادت بر این جاریه که افراد قوی هیکل وزنه های سنگین رو بلند

 

کنند. حالا اگر یه فردی قوی تر از رضا زاده هم پیدا بشه و در اثر تمرین وزنه

 

بزرگ و سنگین تری رو بلند کنه ، نمیتونه ادعای معجزه و پیامبری کنه چون

 

اولا خارق عادت انجام نداده چه برسه به اینکه معجزه کرده باشه . ثانیا و

 

ثالثا و رابعا و... هم باشه طلبتون

 

اما در مورد مثال بعدیشون که همون فردی باشه که قلبش از کار میفته و با

 

شوک بر میگرده . ببینید این مثال چه قدر رقت باره . اخه کسی که قلبش از

 

کار افتاده که نمرده . حتی افرادی که سکته قلبی میکنند و قلبشون از کار

 

میافته ممکنه تا چند ساعت بعد بدون شوک هم به فعالیت طبیعی بدن

 

برگردند . پس عادت طبیعت بر این جاریه که افرادی که ایست قلبی میکنند

 

ممکنه دوباره قلبشون به کار بیافته . اما ایا عادت بر این جاریه که مرده ای

 

که بیست سال پیش مرده در قبر زنده بشه ؟؟؟ عیسی فرد مرده رو زنده

 

میکرد نه فردی که هنوز زنده هست و فقط قلبش از کار افتاده . من نمیدونم

 

واقعا اینها فکر میکنند مردم چی هستند؟؟؟ یا حرف زدن در مورد اعتقادات

 

به همین سادگیه؟؟؟؟من صداقتی در کارشون نمیبینم.

لطفا بقیشو در ادامه مطلب ببینید.

با عرض سلام و ادب خدمت همه دوستان و بزگواران:

 

اولا اینکه بنده سال نو رو به همه دوستان و بزرگواران تبریک میگم .

 

امیدوارم که امسال سال بسیار خوبی از جهت مادی و معنوی برای همه

 

باشه و انشاالله سال ظهور حضرت صاحب الزمان (روحی و ارواح العالمین

 

لتراب مقدمه الفدا ) باشه.دوما اینکه بنده شدیدا عذر خواه دوستانی هستم

 

که مطالب بی مقدار بنده رو دنبال میکنند. راستش تراکم کارهام به قدری زیاد

 

بود که حتی نمیتونستم بیام و کامنتها رو بخونم. توی همین مدت کوتاه

 

چندین مسافرت به شهرهای قم ، مشهد ، سمنان ، روستایی به نام اراء ،

 

و اصفهان داشتم . از طرف دیگه زمانهایی که شیراز بودم مهمانهای متعددی

 

از شهرهای مختلف که از رفقای ما در شهرهای دیگه هستند داشتم .

 

هر وقت هم که شیراز بودم تقریبا روزانه چهار یا پنج ساعت رفقای شیراز

 

که به بنده لطف دارند و بنده رو از اهل سلوک و عرفان میدونن برای رفع

 

و رجوع مسائلشون به دیدار بنده میومدن . همه اینا رو در نظر بگیرید ،

 

تراکم کلاسها و درسها و مطالعاتمون رو هم بهش اضافه کنید . مطمئنم

 

که بنده حق میدید و من رو میبخشید.

 

حقیقتش قصد داشتم که توی وبلاگ دیگه مطلب ننویسم . اما فعلا این

 

پست رو داشته باشید تا ببینیم خدا چی میخواد.

 

قرارمون براین بود که در این پست یه مقدار درباره خطرات راه عرفان

 

با هم صحبت کنیم.

 

این مطلب رو به صورت مکتوب بنده هیچ جایی ندیده ام و کتاب یا مقاله ای

 

که در این مورد باشه سراغ ندارم . تمام مطالبی رو که عرض میکنم به

 

صورت تجربی خدمتتون تقدیم میکنم. راستش رو بخواید من سعیم بر این

 

بود که بتونم این خطرات رو دسته بندی کنم و تقدیمتون کنم. همین کار

 

رو هم کردم . اما چون ممکنه در دسته بندی اون دقت لازم رو به خرج

 

نداده ام ، اشکالاتی به دسته بندیها وارد باشه . در هر صورت نوشته های

 

بنده نه سر داره و نه ته . پس بنده رو عفو کنید.

 

اما خطراتی که توی راه عرفان هست رو  میشه به چهار قسم

 

تقسیم بندی کرد. خطرات جسمی و خطرات روحی و خطرات عملی

 

و خطرات اعتقادی . البته خطرات جسمی و عملی رو میشه یه قسم

 

دونست و خطرات روحی و اعتقادی رو هم همینطور . ولی فعلا به خاطر

 

تفاوتهایی که بین اینها هست من اونها رو جداتگانه لحاظ کردم .

 

حالا سعی میکنم دونه دونه هر کدوم رو بیشتر باز کنم.

 

خطرات جسمی

 

 

یکی از خطرات مهمی که همیشه سر راه اهل عرفان و سیر و سلوک

 

قرار داره ، اسیبهای جسمی هست که ممکنه به فرد وارد بشه . گاهی

 

اوقات بعضی از اهل سیر و سلوک ، علی الخصوص افرادی که تازه با

 

محبت خدا اشنا شده اند و اتیششون خیلی تنده ، بچگی میکنن و دست

 

به ریاضاتی میزنن که ممکنه اثار خیلی بدی داشته باشه . این اثار حتی

 

میتونه فرد رو به جنون بکشونه .

 

ببینید دوستان ، هر کاری راهی داره . هیچ سالکی نمیتونه راه عرفان رو

 

بدون استاد طی کنه به جز افراد بسیار محدودی که اونا رو بهشون

 

سالک نمیگن . به اونها مجذوب میگن . راه اغلب ما سلوکه نه جذبه .

 

لذا هیچ کاری رو سر خود نباید انجام بدیم . بنده سراغ دارم افرادی رو که

 

در این دام افتادن . بعضی از ریاضتها مثل ترک حیوانی یا ترک گوشت یا

 

خام خواری یا سکوت و یا کم خوابی زیاده از حد ، روح رو خیلی لطیف میکنه .

 

اگر لطافت روح زیاده از حد بشه فرد خیلی اسیب پذیر میشه . لطافت

 

روحی پیدا کردن یک حرفه و ظرفیت روحی پیدا کردن حرفی دیگه است .

 

اگر لطافت روح زیادی بشه ولی ظرفیت روح کم باشه ، مشاهدات فرد

 

بیشتر از حد ظرفیتش میشه و فرد رو از درون منفجر میکنه. در اثر این

 

ریاضات مثلا به ناگاه در خلوت شبانه فرد صداهایی میشنوه و صیحه های

 

بسیار وحشتناک و عجیب و غریبی میشنوه که یه دونه اش برای دیوونه

 

شدنش کافیه . یا ممکنه صورتهایی ببینه که در حد تحملش نباشه .

 

همین چیزا هست که فرد رو دچار مشکلات عصبی و روانی میکنه و

 

فرد راهی بیمارستان و تیمارستان میشه . از طرف دیگه ممکنه بعضی

 

از ریاضات بدن فرد رو ضعیف کنه و به ناگاه فرد رو از پا بندازه و فرد یک

 

عمر از سلوک کردن محروم بشه. اخه با بدن نحیف و مریض که نمیشه

 

سلوک کرد. بدن انسان مرکب روح انسانه و روح انسان قراره که یک

 

عمر سوار این مرکب بشه. حالا اگر مرکب انسان مریض باشه یا از

 

پا بیافته ، سیر روح هم همینطوری میشه .

 

یادمه یک روز خدمت استادم حضرت ایت الله نجفی قمشه ای بودم .

 

به ایشون گفتم که اقا جان یه ریاضتی به حقیر کرامت کنین که من رو

 

به خدا نزدیک کنه . ایشون نگاهی به بنده کردند و فرمودند (چون بنده از

 

نظر جسمی نحیف و ضعیف هستم ) :

 

بنده به شما دستور میدم که بخورید . میخواید غذایی رو که محبوب براتون

 

اماده کرده رد کنید؟؟

 

بنده به شما دستور میدم که بخابید. میخواید راحتی و اسایشی رو که

 

خدا براتون فراهم کرده رد کنید ؟؟ وقتی میخورید ، ببینید که خدا داره با

 

شما میخورونه. وقتی میخوابید ببینید که خدا داره راحتی و اسایش شما

 

رو فراهم میکنه . اگر شما بخواید ریاضت بکشید که چهار روز دیگه

 

نمیتونید یه روزه هم بگیرید . یا نمیتونید یه نماز سرپا بخونید . دستور

 

من اینه که از مرکبتون خوب محافظت کنید .

 

حقیقت هم همین بود که ایشون فرمودند . باور کنید تا مدتها وقتی

 

میخوردم و حرف استاد یادم میامد از خوردن حالت رقص بهم دست میداد .

 

یا وقت خوابیدن حالت مستی بهم دست میداد .

 

از طرف دیگه گاهی اوقات بعضی از افراد سر خود مشغول به انجام

 

برنامه های عبادی خاص یا اذکار خاصی میشن که بعد از مدتی اثار بدی

 

مثل شنیدن صدا ها یا دیدن صحنه هایی بشه که خارج از تحمل فرده .

 

اوایل سلوکم خدمت یکی از اولیای گمنام و بسیار عجیب و غریب شیراز بودم .

 

راستش سر خود ذکر یونسیه میگفتم . ایشون که از بردن نامشون معذورم ،

 

تا من رو دیدند ، بدون اینکه بنده حرفی زده باشم فرمودند که:

 

ذکر یونسیه رو بدون اجازه و دستور استاد میگی؟؟؟  اگر خودت رو از پشت

 

بام پایین بیندازی برات بهتره که ذکر سر خود بگی .

 

بله دوستان . این کتابهایی که توش دستور اذکار و اوراد و خواص اونها رو

 

نوشته اند درسته اما هر ذکری مقامی داره . هر کدوم وقتی داره و جایی

 

داره و ادابی داره . پس لطفا هیچ وقت سر خود و بدون اذن استاد به

 

ذکر خاص با عدد خاص مشغول نشید . من نمیخوام وارد این مبحث بشم

 

که هر ذکری مقامش کجاست و اذکار جلالی چه جوری هستند و

 

اذکار جمالی چه جوری هستند . اما بدونید که هر فردی مظهر اسمی

 

خاص از اسماء الله هست. اذکاری که به هر فرد داده میشه باید در

 

تناسب با اون اسمی باشه که این فرد مظهر اون اسمه .

 

در غیر اینصورت ، ذکر فرد اثر مثبت که نداره هیچ بلکه اثر منفی هم داره .

 

فلذا هر دستوری باید با اذن استاد خبیر و کار کشته باشه .

 

البته بعضی از اذکار هستند که به صورت عام وارد شده مثل دستوراتی

 

که در کتاب مفاتیح الجنان اومده . اینها رو میشه طبق دستور وارد شده

 

عمل کرد.

 

خلاصه در این مقام حرف خیلی زیاده . من فقط برای اشنایی با قسمتی

 

از خطرات جسمی براتون حرفایی زدم . فقط بدونید که حتی میتونه این

 

اثرات فرد رو تا مرگ هم پیش ببره .

 

در احوالات سید عبدالغفور دارابی هست که به ناگاه سر کلاس درس

 

بلند شد و خودش رو اتش زد . این برای این بود که مشاهده اش بیشتر

 

از حد تحملش بود.  فردی در شهرضا بود که مدتها حرف نمیزد و ریاضت

 

سکوت میکشید اخر هم به ناگاه سنگ به شکم خودش بست و خودش

 

رو توی رود خونه غرق کرد . 

بقیشو در ادامه مطلب ببینید

خدمت همه دوستان عرض سلام و ادب دارم.

 

اول اینکه بنده از همه دوستانی که لطف کردن و توی کامنتهاشون بنده رو

 

شرمنده کردند متشکرم. علی الخصوص از مریم خانوم که سوالات زیادی

 

داشتند و بنده متاسفانه مدت زیادی نتونسته بودم بیام و ببینم چه خبره.

 

امیدوارم که همه دوستان حقیر رو حلال کنند.

 

امروز میخوام براتون یه داستان واقعی تعریف کنم که تازه اتفاق افتاده .

 

نمیدونم کسی دقیقا درک کنه که من از این داستان چی میخوام بگم یا نه .

 

ولی در هر صورت من فقط مینویسم و نتیجه گیری با خودتون . البته باید

 

ببخشید که من بعضی از جاها رو بر اساس لهجه شیرازی مینویسم .

 

بریم سراغ داستان

 

شب اول محرم بود . ساعت دوازده شب دیدم که در خونه زنگ میزنن .

 

راستش رو بخواید من عادت دارم شبها رو تاصبح بیدارم و صبح ساعتای 6 یا

 

7تا نماز ظهر میخوابم. دوستان هم چون میدونن بهترین وقتی که میتونن

 

خوب با هم حرف بزنیم اخرای شبه ، برا همین ساعت دوازده اومدن.

 

البته خود اونا هم همینجوری هستن. به قول خودشون ، جغد هستن.

 

در رو که باز کردم دیدم ممدلی (محمد علی) با دو سه تا دیگه از رفقا هستن .

 

سلام کردیم و همدیگه رو توی اغوش گرفتیم .

 

ممدلی که چشماش سرخ شده بود و رد اشک هنوز پایین چشماش میدرخشد ،

 

با لبخند خیلی ملیحی گفت : کاکو چرا امشب نیومدی هیأت ؟

 

گفتم : راستش رفتم هیات اقای انجوی .

 

با اینکه دوسه روز قبل همدیگه رو دیده بودیم گفت: دلمون برات تنگ شده بود

 

اومدیم ببینیمت . بعد هم بهت بگیم شبای محرم رو بیای هیات خودمون . اخه

 

اهل محبت باید دورهم جمع باشن .

 

گفتم : باشه کاکو . از فردا شب میام همونجا . اما یه خواهشی ازت دارم کاکو .

 

جون خودت شب تاسوعا و عاشورا رو هیات نیا . تو یکی خونه باش . نه خودت

 

رو توی درد سر بنداز نه بچه ها رو .

 

باز هم خندید و گفت : خدا کریمه. انشاالله.

 

خلاصه نزدیک یه نیم ساعتی با هم بودیم و دم در یه مقداری از مصائب

 

امام حسین گفتیم و توی سرما اشک گرم ریختیم . هر کاری کردم نیومدن

 

داخل و ماشین قراضه امیر رو که روشن نمیشد ، هل دادن تا روشن بشه.

 

ماشین که روشن شد رفتند.

 

شب عاشورا رسید و من خیلی گرفته بودم . دلم میخواست یه جای خلوت

 

پیدا کنم و سر به دیوار بذارم و فقط گریه کنم . با این حال گفتم امشب هم

 

بریم هیات . یه قسمت طولانی از مسیر رو پیاده رفتم . هرجا رد میشدم

 

میدیدم یه عده از هیات های خیابونی دارن عزاداری میکنن . مدتی رو با

 

نوحه های اونا صفا کردم و اروم اروم به سمت هیات رفتم. دم در هیات که

 

رسیدم ، ممدلی رودیدم. انگار خیلی داغون بود. رنگ و روش زرد شده بود.

 

لبهاش خشک بود. اما ارامش عجیبی از سر و روش میبارید. یه لباس عربی

 

بلند مشکی پوشیده بود و چشماش مثل مشک ، اشک میریخت . داشت

 

شربت میداد دست مردم. تا دیدمش بغلم کرد و حدود دوسه دقیقه

 

همینجوری توی بغل هم ، بدون دلیل گریه کردیم . یادم افتاد به شب

 

عاشورای پارسال که تا صبح مجبور شدیم دوبار ببریمش بیمارستان.با خودم

 

گفتم که الحمدلله امسال میخواد بیرون وایسه و شربت بده و توی خودش

 

باشه. اخه این ادم حقیقتا یه عاشق به تمام معنای امام حسینه . کافیه

 

اسم امام حسین بیاد تا اشکاش سرازیر شه . وقتی روضه امام حسین

 

میخونن واقعا تحمل نمیکنه و مثل مادر های بچه مرده ضجه میزنه . اگر

 

هم یه کم روضه طول بکشه ،تحمل نمیکنه و  از فرط بیقراری تمام بدنش

 

مثل چوب خشک میشه و غش میکنه . تا وقتی هم که نبریمش بیمارستان

 

و بهش سرم وصل نکنیم ، حالش خوب نمیشه . اصلا توی هیات ، از ترس

 

اینکه حال ممدلی خراب شه ، روضه نمیخونن . شبای عاشورا که میشه ،

 

روضه نخونده از حال میره . چه برسه به اینکه بیاد توی مجلس و بشینه .

 

پارسال حقیقتا بچه ها ترسیدن که بمیره و خیلی بهمون سخت گذشت.

 

وقتی سرمون رو از بغل همدیگه برداشتیم ، یه نگاه توی چشماش کردم .

 

خیلی عجیب بود.

 

بهش گفتم :کاکو امشب که دیگه داخل نمیای .

 

گفت : خدا کریمه .

 

خیالم راحت شد. رفتم توی هیات .

 

وسطای روضه بود که دیدم صدای ضجه ممدلی بلند شد . فهمیدم که اگه

 

الان بهش نرسم کار از کار گذشته . همه چراغا خاموش بود و مردم روی

 

زمین نشسته بودن . چشم چشم رو نمیدید . میخواستم از روی سرو صداش

 

برم و بهش برم و ببرمش بیرون. اما ازدحام جمعیت و تاریکی خونه ، بهم

 

اجازه نداد. باز هم واقعه عاشورای پارسال و عاشورای هرسال تکرار شد .

 

یه هفته بعد از شب عاشورا ، داشتم میرفتم تهران . تلفنم زنگ خورد . بهم

 

گفتم که بابای ممدلی تصادف کرده و توی بیمارستانه . خیلی جدی نگرفتم .

 

اما باز هم زنگ زدم به ممدلی تا ببینم چه خبره .

 

گفت که : بابام ضربه مغزی شده و عملش کردن . بعد از عمل هم مرگ

 

مغزی شده . به ما گفتن که چند روز نگهش میداریم . ولی بعیده که زنده

 

بمونه . شما اگر مایل باشید دنبال کارای اهدای عضوش باشید . فقط دعاش

 

کن کاکو .

 

حرف ممدلی مثل پتک توی سرم خورد. یادم افتاد به زمانایی که با هم

 

مشهد بودیم . ماههای رمضون و... .

 

یادم اومد به زمانایی که با ممدلی کشتی میگرفتن و اون وقتایی که با هم

 

ساعتها مینشستیم و از خدا و عشق و ... حرف میزدیم . یادم افتاد به ...

 

سه چهار شب بعد بود . بعد از نماز مغرب و عشا یه حالی برام پیش اومد

 

و اتفاقی افتاد که یقین کردم بابای ممدلی پرواز کرده . زنگ زدم به یکی از

 

بچه ها تا خبر بگیرم. گفت هیچ خبری نیست . بابای ممدلی حالش خوبه .

 

میدونستم که راستش رو نمیگه . اما با این حال از ته قلب ارزو میکردم که

 

راست بگه و من اشتباه کرده باشم . اخرای شب بود که یکی از رفقا زنگ

 

زد و گفت ، صبح بوده که بابای ممدلی پروازش رو شروع کرده .فردا هم تشییع

 

جنازشه . چهار شنبه هم ختم روز سومشه .

 

حرفم نیومد. قطع کردم .

 

هرجوری بود خودمو روز چهارشنبه رسوندم شیراز. توی راه با خودم فکر

 

میکردم که حالا که به ممدلی برسم ، چه جوری بهش تسلیت بگم . اصلا

 

حالش چه جوریه ؟؟؟ باید خیلی داغون شده باشه . اینجوری که این بابا

 

اهل محبته ، تا حالا یا باید مرده باشه یا خودشو تیکه تیکه کرده باشه . با

 

همین افکار بود که به در مسجد رسیدم .

 

یه عده از صاحبان عزا دم در وایساده بودن . ممدلی هم وسط اونا بود.

 

توجه به هیچ کس نکردم . صاف رفتم توی بغل ممدلی . همدیگه رو سفت

 

توی اغوش گرفتیم . خیلی گرم همدیگه رو فشردیم . خیلی دلم میخواست

 

بدونم عکس العمل ممدلی در برابر مرگ پدرش چی بوده . گفتم الان که

 

سرم رو بر دارم ، حتما بغضش ترکیده . اروم سرم رو برداشتم . نگاهش

 

کردم . انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود. اروم تربن و مطمئن ترین قیافه ممکن

 

رو داشت . جا خوردم .گفتم شاید ارامش و اطمینانش تصنعی باشه و داره

 

تظاهر میکنه. اما هیچ تظاهری در کار نبود. موندم چی بگم . تمام حرفایی

 

که اماده کرده بودم بهش بگم یادم رفت . فقط خیلی خشک و

 

بی مزه گفتم : ایشالا خدا صبر بهتون بده .

 

یه لبخند خیلی خیلی لطیف که ارامش عمیق چهرش رو بیشتر مزین میکرد

 

زد و گقت:

 

راضی هستیم به رضای خدا .

 

دیگه ذهنم کار نمیکرد!!!!!!!

 

اگر یه زحمت بکشید و یه حمد و سه تا قل هو الله هدیه کنید به بابای ممدلی

 

(کریم جعفر پور شیرازی) ازتون ممنون میشم.

بماند برای بعد.

با سلام خدمت تمامی دوستان : بهتره که خیلی حاشیه نریم و صاف بریم

 

سر اصل مطلب . اگر یادتون باشه بحث ما در توحید ، در مورد اقسام وحدت بود.

 

 یعنی داشتیم صحبت میکردیم که بدونیم وقتی میخوایم بگیم خدا واحده ،

 

اصلا این واحد بودن خدا چه معنی داره ؟؟؟ . اگر خدا واحده خب منم واحدم .

 

شمای خواننده هم واحدین . خیلی از چیزای دیگه هم واحد هستند . پس خدا

 

خیلی شبیه و مثل پیدا کرد . شبیه و مثل قائل شدن برای خدا یعنی کفر.

 

خودش هم فرمود ( لیس کمثله شیء) . پس وقتی اثبات شد که

 

1-- واجب الوجودی در عالم هست . (هرکی بتونه این موضوع رو رد کنه و

 

دلیل عقلی بر اینکه واجب الوجود نیست اقامه کنه یا اینکه بتونه بی نیازی

 

عالم رو از واجب الوجود اثبات کنه جایزه بزرگی بهش میدم ) .

 

2-- این واجب الوجود ، ماهیت نداره . بلکه عین وجوده . اصلا خدا یعنی

 

وجود محض .

 

3-- وقتی ماهیت نداره یعنی حد و نهایت نداره (چون ماهیت حد وجود بود )

 

پس بینهایته .

 

4-- وقتی بی نهایت شد پس نقصی نداره و هیچ کمالی نیست که نداشته

 

باشه . چون شک نداریم که هر کمالی که در عالم هست ، وجود داره .

 

وجودی که بی نهایت هست ، ایا میشه کمالی رو نداشته باشه؟؟؟

 

واضحه که محاله . چون اگر کمالی رو فاقد باشه در حقیقت به اندازه همون

 

کمال که فاقد هست ، محدود شده . وقتی محدود شد ، پس ماهیت داره .

 

وقتی ماهیت داشت دیگه واجب الوجود نیست بلکه ممکن الوجوده .

 

پس عقل به صراحت میگه که هر کمالی که تصور بشه ، به نحو کامل و اعلی ،

 

حق تعالی اون کمال رو دارا است .خب حالا ما میخوایم در مورد یه همچین

 

چیزی که فهمیدنش برای ما مشکله یا به عبارت دیگه ناممکنه ، حرف بزنیم و

 

در حد توان عقل و اندیشه خودمون به اون حقیقت نزدیک بشیم . یکی از

 

مهمترین خصوصیات این حقیقت ، وحدتشه . بیان شد شد که وحدت در

 

اولین نگاه دوقسمه .

 

1-- وحدت حقیقی 2-- وحدت غیر حقیقی . هر کدوم از اینها رو هم تو ضیح

 

دادیم . خود وحدت حقیقی و وحدت غیر حقیقی اقسامی دارند . امروز ببینیم

 

تا کجای این وحدتها میتونیم تو ضیح بدیم . اول اقسام وحدت غیر حقیقی

 

رو بگم خدمتتون تا برسیم به وحدت حقیقی .

 

اقسام وحدت غیر حقیقی

 

خود وحدت غیر حقیقی در جلسه قبل توضیح داده شد . خلاصه اینکه

 

واحد غیر حقیقی چیزی است که بواسطه چیز دیگری وصف وحدت رو پیدا

 

میکنه وگرنه اون شیئ در حقیقت واحد نیست . مثل تقی و نقی و حسن که

 

این سه نفر حقیتا کثیر هستند و واحد نیستند . اما همه اینها در انسانیت

 

واحدند . همه اینها انسانند . میتونیم بگیم از جهت انسان بودن ، همه

 

اینها یکی هستند . وحدت غیر حقیقی 6 قسم داره اقسامش عبارتند از

 

1-- تماثل : دوچیز که در نوع با هم وحدت دارند . بین ایندو چیز تماثل برقرار است .

 

این وحدت رو ، وحدت بالنوع هم میگن . (اجازه بدید که توضیح ندم معنای نوع

 

یعنی چی . چون بحث جدا گونه میطلبه و از بحث توحید فاصله میگیریم.)

 

مثل همون مثالی که زدیم . یعنی تقی و نقی که حقیقتا کثیرند ولی در نوعشون

 

(که هر دو انسان هستند) واحدند. پس تقی و نقی و حسن گر چه کثیر عددی

 

هستند ولی واحد بالنوع هستند.

 

2-- تجانس : دوچیز که در جنس با هم وحدت دارند . بین ایندو چیز تجانس

 

برقرار است . این وحدت رو ، وحدت بالجنس هم میگن . (اجازه بدید که

 

توضیح ندم معنای نوع یعنی چی . چون بحث جدا گونه میطلبه و از بحث توحید

 

فاصله میگیریم.) مثل اسب و گاو که در جنس حیوان با هم مشترکند .

 

اسب و گاو از نظر حیوانیت با هم یکی هستند.

 

3-- تشابه : چیزهایی که در یک کیفیت با هم مشترک هستند وحدت بالکیف

 

دارند . این وحدت رو تشابه میگن . دوچیز رو که با هم وحدت بالکیف دارند ،

 

مشابه میگن.

 

4-- تساوی :چیزهایی که در یک کمیت با هم مشترک هستند وحدت بالکم

 

دارند . این وحدت رو تساوی میگن .دوچیز رو که با هم وحدت بالکم دارند ،

 

مساوی میگن.

 

5-- توازی :چیزهایی که در یک وضعیت با هم مشترک هستند وحدت بالوضع

 

دارند . این وحدت رو توازی میگن .دوچیز رو که با هم وحدت بالوضع دارند ،

 

موازی میگن.

 

6-- تناسب :چیزهایی که در یک نسبت با هم مشترک هستند وحدت بالنسبه

 

دارند . این وحدت رو تناسب میگن .دوچیز رو که با هم وحدت بالنسبه دارند ،

 

متناسب میگن.

 

اسون بود . مگه نه؟؟؟ من نمیخوام دقیق وارد این مباحث بشم . اما توازی

 

در فلسفه غیر از اون توازی است که در ریاضی هست. همینطور برخی از

 

چیزهایی که گفتیم و در ریاضی هم هست. در هر صورت ، فلسفه این

 

مفاهیم رو خیلی دقیق تر از ریاضی تحلیل میکنه که مقام بحثش اینجا نیست .

 

اما از اینجا به بعد رو که میخوایم وارد اقسام وحدت حقیقی بشیم، خواهش

 

من اینه که خیلی بیشتر دقت بفرمایید. چون اسون بودن مطالب قبل شاید

 

باعث بشه که به این مطلب دقت لازم ، مبذول نشه . اصلا چطوره بذاریم

 

بحث رو برای یه پست دیگه . چشم . من این بحث رو توی یه پست مجزا

 

میذارم تا اهمیت اون بیشتر مشخص بشه و دقت لازم در جای خودش بهش

 

مبذول بشه .

 

بماند برای بعد.

دوستان و اساتید بزرگوار سلام: جاتون سبز بود. خدا توفیق داد یه دوهفته ای دوباره

 

مشهد طلبیده شدیم و مورد برکات اولیای خدا و بخصوص وجود مقدس حضرت رضا

 

قرار گرفتیم . دعا گوی همه هم بودیم . ایشالا که شما هم ما رو یادتون نره و ما رو

 

دعا کنید.

 

بحث ما در مورد توحید بود. یکی از دوستان توی کامنتها فرموده بود که نمیشود درباره

 

توحید ادعایی کرد. حقیقت هم همونه که فرمودند . همه مدعی هستند که توحید رو

 

خوب فهمیدند و موحدند . اما کدوم یکی از اینها درست میگه ؟؟؟ جواب این سوال رو

 

باید برهان بده . برهانه که تعیین میکنه چه حرفی غلطه و چه حرفی درسته .

 

اولین چیزی که لازم میدونم در مورد توحید عرض کنم خدمتتون ، موشکافی واژه

 

توحیده .

خود کلمه توحید یعنی خدا رو یکی دونستن . خدا رو واحد دونستن . وصف وحدت رو

 

به خدا نسبت دادن ، یعنی توحید . اما این توحید خودش مراتبی داره . توحید ذات

 

یعنی ذات خدا رو واحد دانستن . توحید صفات یعنی اینکه همه صفات کمالیه با اینکه

 

گونا گون هستند و مفاهیم مختلف دارند ، اما همه اینها در حقیقتشون واحد هستند.

 

مثلا وقتی یک فردی رو میبینیم که قد بلند داره و زیبایی هم داره و علم هم داره و

 

قدرت زیادی هم داره میبینیم که همین فرد با اینکه یک نفر بیشتر نیست ولی

 

وصفهای مختلف و گوناگون رو قبول میکنه.  ما در اینجا چند تا صفت و وصف داریم

 

 1—قد بلند 2—زیبا 3—عالم 4—قدرتمند . وقتی ما به این صفتهای مختلف نگاه کنیم

 

میبینیم که اینها یکی نیستند و قد بلند با زیبایی فرق داره . زیبایی با عالم بودن فرق

 

داره و ... . اما وقتی به حقیقت اینها نگاه میکنیم ، میبینیم که این صفات ، جز یک

 

حقیقت و یک مصداق بیشتر ندارند. وقتی میگیم قد بلند ، همون فرد واحده . وقتی

 

میگیم زیبا ، باز هم همون فرد واحده که قد بلند هم بود. وقتی میگیم عالم ، باز هم

 

همون فرد زیبای قد بلنده . ما وقتی به مفاهیم صفات کمالیه نگاه میکنیم ، میبینیم که

 

همه باهم از نظر مفهوم ، تغایر دارند و با هم متفاوتند ولی از نظر حقیقت یکی

 

هستند. همه این صفات رو به یک ذات واحد بر گردوندن رو میگن توحید صفات . اما

 

توحید افعالی هم خودش بحث بسیار گسترده ای داره که انشا الله در وقت خودش

 

به تفصیل در موردش بحث میکنیم

 

نکته مهم دیگه ای که باید عرض کنم اینه که خود اقسام توحید های سه گانه ای که

 

خدمتتون عرض شد دارای مراتب مختلف و گونا گونی هست.  یعنی نمیشه گفت که

 

هرکی خدا رو یکی دونست ، اون موحد کامله .  مثلا توحید ذات ، اقسام گوناگونی

 

داره که عمیق ترینش توحید عرفا است که به طور مفصل ازش بحث میکنیم انشا

 

الله .

 

نکته بسیار مهم و کلیدی دیگه مو شکافی واژه وحدته . کلمه وحدت ، یک کلمه دامنه

 

داری هست که اقسام گوناگونی داره . متاسفانه ذهنهای خاکی و انس گرفته با

 

طبیعت ما ، تا کلمه وحدت به کار برده میشه ، سریعا عدد یک در ذهن انسان نقش

 

میبنده . اکثر افرادی که خودشون رو موحد میدونند و در توحید خودشون رو کامل

 

میدونند ، وقتی میگن خدا یکی است ، منظورشون اینه که خدای عالم یک عدد است

 

و دو عدد نیست . دوستان عزیز ، اگر شما هم منظورتون از وحدت خدا و یکی بودن

 

خدا همینه ، بدونید که کافرید . البته ناراحت نشید . چون این کفر ، کفری نیست که

 

باعث جهنم بشه و مانع ایمان ادم بشه . چون لا یکلف نفسا الا وسعها. شما تا حالا

 

کسی نبوده که توحید رو دقیق و عمیق براتون توضیح بده و هر ملایی هم که روی

 

منبر از توحید حرف زده براتون ، خودش از توحید بیشتر از این نمیفهمیده و بالاخره

 

شرایط طوری نبوده که شما بتونید معنای عمیقتر رو بدونید . لذا همین مقدار برای

 

شما کافی بوده . اما حالا قصد ما اینه که ذهن دوستان رو یه کم عوض کنیم .

 

حالا که بحث به اینجا رسیده ، باید اجازه بدید یه مقدار در مورد کلمه وحدت صحبت

 

کنیم و اقسام وحدت رو تو ضیح بدیم. بدون فهمیدن معانی و اقسام مختلف کلمه

 

وحدت ، وهم توحید امکان پذیر نیست . پس یکی دو جلسه در مورد معنا و مفهوم و

 

اقسام وحدت صحبت کنیم

 

مفهوم وحدت و کثرت :

 

درباره وحدت و کثرت در کتابهای فلسفی و عرفانی بحثهای زیادی شده . بنده مقداری

 

 از اون بحثها رو در حدی که لازمه ذکر میکنم و تا جایی که بشه سعی میکنم ساده

 

 بیان کنم. اما خود بحث یه کم پیچیدگی داره و احتیاج به دقت نظر دوستان داره. پس

خواهش من اینه که دوستان هم بنده رو کمک کنند و به دقت مطالب رو مطالعه

 

بفرمایند.

 

اما اینکه مفهوم وحدت یعنی چی و مفهوم کثرت یعنی چی ، احتیاج به توضیح و

 

تفسیر زیادی نداره. وقتی میگیم وحدت ، تصویر اون بلا فاصله در ذهن نقش میبنده .

 

وقتی میگیم یه چیزی واحده ، سریعا تصویر مفهوم واحد در ذهن حاصل میشه .

 

مفهوم کثرت هم همینطوره . وقتی میگیم یه چیزی کثیره ، یعنی واحد نیست .

 

اما علی ایحال ، تعریفی برای دوتا مفهوم وحدت و کثرت ذکرده اند که البته در مورد

 

خود این تعریف بحثهایی هست که لازم نیست در اینجا ازشون بحث بشه.

 

فلاسفه در مورد وحدت کفته اند ، واحد چیزی است که قابل قسمت کردن نباشد و

 

تقسیم نمیشود.

 

مفهوم  کثرت هم نقطه مقابل مفهوم وحدت است . کثیر ، چیزی است که قابل

 

قسمت است و تقسیم میپذیرد.

 

تقسیمات وحدت :

 

در مورد تقسیمات وحدت میگویند که : واحد یا حقیقی است یا غیر حقیقی .

 

یعنی مفهوم وحدت در اولین نگاه ، دو قسم داره . 1—واحد حقیقی 2—واحد غیر

 

حقیقی .

 

خود واحد حقیقی و واحد غیر حقیقی هم اقسامی دارند که بحثش مربوط میشه

 

جلسه بعد.

 

اما واحد حقیقی ان چیزی است که خود ان چیز واقعا متصف به وحدت بشه . اخه

 

بعضی از چیزها هستند که وصف وحدت مال خودشونه و بعضی چیزها هستند که

 

وصف وحدت مال خودشون نیست و وصف وحدت رو از جایی امانت گرفته اند.

 

مثلا وقتی شما به کتابی که جلوتن هست نگاه میکنید ، میگید که یک کتاب پیش من

 

حاضره. این کتاب شما در اینجا وحدت حقیقی داره . چون حقیقتا یک کتابه . وصف

 

وحدت ، مال خود کتابه و این وصف رو از چیز دیگه ای قرض نگرفته . پس وحدت

 

کتابی که پیش روی شما هست ، وحدت حقیقی است . اما یه وقتی هست که شما

 

چند تا کتاب با یه عنوان ، روی میزتون هست . مثلا از کتاب کیمیا گر پائولو کوئلیو ، چند

 

تا دارید و همه اونها هم روی میزتون هست . بعد به دوستتون میگید که برو کتاب

 

کیمیا گر رو برای من بیار . دوستتون میاد روی میز و میبینه که چند تا کتاب کیمیا گر

 

روی میز هست. از ما میپرسه که کدومشه بیارم . شما میگید که همش یکیه . هر

 

کدومش رو خواستی بیار .

 

حالا دقت کنید به این جوابی که به دوستتون دادید . شما گفتید همش یکیه . یعنی

 

وصف وحدت رو به کتابهای کثیر دادید. وقتی میگید همه اینها یکی است ، این صفت

 

وحدت حقیقتا مال کتابها نیست . بلکه مال محتوای کتابه. محتوای همه کتابها یکی

 

است . ولی در حقیقت کتابها کثیرند و وحدتی ندارند. در عین حال شما گفتید همه

 

کتابها یکی است . در اینجا وصف وحدتی رو که به کتابها دادید ، حقیقتا مال خود کتابها

 

نیست . بلکه مربوط به محتوای کتابهاست . پس این کتابها ، وصف وحدت رو از جایی

 

قرض کرفتند . یعنی وصف وحدت مال محتوای کتابها است نه خود کتابها . اما کتابها

 

این وصف وحدت رو از محتوا قرض گرفتند. و شما گفتید همه کتابها یکی است. در

 

اینجا وحدتی رو که به کتابها نسبت میدید ، وحدت حقیقی نیست . چون این وحدت مال

 

خود کتابها نیست بلکه مال محتوای کتابهاست . در اینجا وحدت کتابها ، وحدت غیر

 

حقیقی است .

 

حالا با توجه به مطالبی که خدمتتون عرض کردم  ، دقت کنید تا معنای وحدت حقیقی

 

و وحدت غیر حقیقی ، کاملا براتون روشن بشه . انشاالله در جلسه بعد حرفهای

 

بیشتری خواهیم زد.

 

بماند برای بعد.